اگر
زمانی پیر فرتوتی را دست گرفتی و زندگی اش را گرمی بخشیدی، اگر روزی یتیم
بچه ای را گریان یافتی و به سویش شتافتی تا اشک از گلبرگ گونه اش بزدائی،
اگر ساعتی توقف کردی تا کاروان زندگی دیگری سرعت گیرد، اگر دقیقه ای به
خاطر از پا افتاده ای زانو به زمین نهادی و او را تکیه گاه گشتی وبالاخره
اگرلحظه ای غمگین شدی بخاطرازدست رفتن شادی دیگری،آنگاه خوشحال باش که
رهرو راه حقیقتی. آنگاه لبخند بزن که تو یک انسان واقعی هستی. انگاه شاد
زندگی کن که شادی تو یک شادی حقیقی است.
حضرت علی (ع)
+ نوشته شده در دوشنبه ششم دی ۱۳۸۹ ساعت 12:39 توسط یه قصه گو
|