سالروز آزادی خرمشهر را بی هیچ تردیدی باید یکی از فرازهای پر افتخار تاریخ ملت ایران دانست ؛ شهری که با وسایل ابتدایی دفاعی ، بیش از 40 روز در برابر بزرگ ترین ارتش عربی آن روزگار مقاومت کرد تا ایران ، مهیای دفاعی شود که آن زمان کسی نمی دانست قرار است 8 سال طول بکشد.
اگر خرمشهر آزاد شد ، اگر ایران به اشغال عراقیهای پست کردار درنیامد و اگر امروزما،هنوز هستیم و نفس می کشیم و زندگی را تجربه می کنیم،مدیون مردان و زنانی هستیم که در سخت ترین سالهای این سرزمین ، جنگیدند ، به اسارت رفتند ، زخم خوردند و کشته شدند.
تصاویر زیر ، خاطرات آن روزهاست و من با دیدن تک تک این عکسها اشک در چشمانم جاری شد.من نه به معنای خاص کلمه حزب اللهیم و نه هیچ چیزه دیگه.اما و طنمو بی نهایت دوست دارم و یک ایرانی مسلمان وطن پرستم.وقتی داستان اریو برزنو خواهر شجاع و وطن پرستش ـیوتاب ـرو میخونم لذت میبر م از وطن دوستیشونو چه کسی است که نداند اریو برزن که بود؟!خیلیها بعد او امدندو رفتند و اما نام او و امثال او ماندبرای همیشه تاریخ.وقتی خاطرات دوره قاجار رو مرور میکنم تحسین میکنم عباس میرزا رو و اتیش میگیرم وقتی خیانتها و بی کفایتیهای ناصرالدین شاه و بقیه شاه هاشونو رو میبینم.تحسین میکنم یعقوب لیث صفارو و لعنت میفرستم به اون کسانی که افغانستان و بحرین رو دو دستی از ایران جدا کردنددر عین حال وقتی میرم جزیره ابوموسی افتخار میکنم که یک ایرانیم و میبوسم دست تک تک کسانیو که روزو شب ندارندو لحظه به لحظه عمرشون رو دارند در دفاع از این اب و خاک میگذرونند..نم نم قشنگی گوشه چشمم نشست وقتی این دلیر مرد ان و شیر زنهای ایرانیو دیدم .ایا اگر فردا کسی به این اب و خاک چشم طمع داشت بازهم ما هم مثل این بزرگواران خواهیم بود؟یقینا اری!!!؟ما چه می دانیم کدام یک از مردان و زنانی که در این تصاویر می بینیم ، هم اکنون در کنار مایند و کدامین شان لاله های گلزارهای شهدا شده اند؟اما یقینا جایشان در بهشت ابدی خداوند محفوظ خواهد بود..
به همه شان ادای احترام می کنیم.
یادشان گرامی و راهشان پررهرو.
شهید محمد جهان آرا
اگر خرمشهر آزاد شد ، اگر ایران به اشغال عراقیهای پست کردار درنیامد و اگر امروزما،هنوز هستیم و نفس می کشیم و زندگی را تجربه می کنیم،مدیون مردان و زنانی هستیم که در سخت ترین سالهای این سرزمین ، جنگیدند ، به اسارت رفتند ، زخم خوردند و کشته شدند.
تصاویر زیر ، خاطرات آن روزهاست و من با دیدن تک تک این عکسها اشک در چشمانم جاری شد.من نه به معنای خاص کلمه حزب اللهیم و نه هیچ چیزه دیگه.اما و طنمو بی نهایت دوست دارم و یک ایرانی مسلمان وطن پرستم.وقتی داستان اریو برزنو خواهر شجاع و وطن پرستش ـیوتاب ـرو میخونم لذت میبر م از وطن دوستیشونو چه کسی است که نداند اریو برزن که بود؟!خیلیها بعد او امدندو رفتند و اما نام او و امثال او ماندبرای همیشه تاریخ.وقتی خاطرات دوره قاجار رو مرور میکنم تحسین میکنم عباس میرزا رو و اتیش میگیرم وقتی خیانتها و بی کفایتیهای ناصرالدین شاه و بقیه شاه هاشونو رو میبینم.تحسین میکنم یعقوب لیث صفارو و لعنت میفرستم به اون کسانی که افغانستان و بحرین رو دو دستی از ایران جدا کردنددر عین حال وقتی میرم جزیره ابوموسی افتخار میکنم که یک ایرانیم و میبوسم دست تک تک کسانیو که روزو شب ندارندو لحظه به لحظه عمرشون رو دارند در دفاع از این اب و خاک میگذرونند..نم نم قشنگی گوشه چشمم نشست وقتی این دلیر مرد ان و شیر زنهای ایرانیو دیدم .ایا اگر فردا کسی به این اب و خاک چشم طمع داشت بازهم ما هم مثل این بزرگواران خواهیم بود؟یقینا اری!!!؟ما چه می دانیم کدام یک از مردان و زنانی که در این تصاویر می بینیم ، هم اکنون در کنار مایند و کدامین شان لاله های گلزارهای شهدا شده اند؟اما یقینا جایشان در بهشت ابدی خداوند محفوظ خواهد بود..
به همه شان ادای احترام می کنیم.
یادشان گرامی و راهشان پررهرو.
شهید محمد جهان آرا
+ نوشته شده در دوشنبه سوم خرداد ۱۳۸۹ ساعت 15:10 توسط یه قصه گو
|