کاش ميشد گفت که هيچ چيز ابدی نيست. کاش ميتوانستم بگويم که عشق هرگز تضمين نميکند که کسی را که دوست داريم تا آخر عمر در کنار خود داشته باشيم.حالا که فکر ميکنم می بينم که گل باشد؛ پرنده يا آدم ؛ فرقی نميکند.
هر دوست داشتنی چيزی را در ما بوجود می آورد. چيزی پايدار تر از موجودی که دوستش داريم.....و آن قدرت دوست داشتن است.
هر چيز باارزش در اين دنيا بهايی دارد و عشق بالاترين بها را.

بهای عشق رنج است. رنج جدايی ؛ درد سوگ؛ و ترس از دست دادن کسی که دوستش داريم.

شايد برای همين است که بعضی ها هرگز نميتوانند چيزی را حقيقتا دوست داشته باشند. شايد از  رنج بردن می ترسند.
بقول آن نويسنده عاشق :« عشق يعنی رنج بردن و اگر حتما بخواهی عاشق باشی بايد  رنج ببری.»
آنها که دوست می دارند خود را برای رويا رويی با هر رنجی آماده می کنند و چه درد آور و بيهوده است عشق ؛ وقتی که پس از رفتن کسی که دوستش داريم ديگر قادر به دوست داشتن نباشيم.!

« چيستا يثربی »