هر درونی که خیال اندیش شد
چون دلیل آری خیالش بیش شد
هر خیالی را خیالی می خورد
فکر آن فکر دگر را می خورد
وآنگهی در خود قیاساتی کند
هر خیالی محض را ذاتی کند
پای استدلالیان چوبین بود
پای چوبین سخت در تمکین بود