یکی از دانشجویان دکتر حسابی، همشهریه بزرگوار ما، به ایشان گفت :

شما سه ترم است که مرا از این درس می اندازید . من که نمی خواهم

موشک هوا کنم . می خواهم در روستایمان معلم شوم .دکتر جواب داد :

تو اگر نخواهی موشک هواکنی و فقط بخواهی معلم شوی قبول ، ولی تو

نمی توانی به من تضمین بدهی که یکی از شاگردان تو در روستا ،

نخواهدموشک هوا کند .

یلدا نام فرشته ای است، بالا بلند، با تن پوشی از شب و دامنی از ستاره

یلدا نرم نرمک با مهر آمده بود

با اولین شب پاییز آمده بود

و هر شب ردای سیاهش را قدری بیشتر بر سر آسمان می کشید

تا آدمها زیر گنبد کبود آرامتر بخوابند

یلدا هر شب بر بام آسمان و در حیاط خلوت خدا راه می رفت

و لا به لای خواب های زمین لالایی اش را زمزمه می کرد

گیسوانش در باد می وزید و شب به بوی او آغشته می شد

یلدا شبی از خدا پاره ای آتش قرض گرفت

آتش که می دانی، همان عشق است

یدا آتش را در دلش پنهان کرد تا شیطان آن را ندزدد

آتش در وجود یلدا بارور شد

فرشته ها به هم گفتند:

یلدا آبستن است. آبستن خورشید

و هر شب قطره قطره خونش را به خورشید می بخشد

و شبی که آخرین قطره را ببخشد، دیگر زنده نخواهد ماند

فرشته ها گفتند:

فردا که خورشید به دنیا بیاید یلدا خواهد مرد

یلدا آفرینش را تکرار می کند

راستی فردا که خورشید را دیدی به یاد بیاور که او دختر یلداست

و یلدا نام همان فرشته ای است که روزی از خدا پاره ای آتش قرض گرفت.

شهین خانم و مهین خانم توی خیابون به هم رسیدنبعد از کلی احوالپرسی و چاق سلامتی...


شهین خانم پرسید :راستی از دخترت چه خبر؟ دوسالی باید باشه که ازدواج کرده ، از زندگیش راضیه ؟بچه دار شد؟


مهین خانم یه بادی به غبغب انداخت و گفت
آره جونم ،این پسره ، شوهرش ، مثل پروانه دور سرش می چرخه ، اون سال اول عروسی که دایم مسافرت بودن ، همه جا رو رفتن دیدن ، عید اون سال هم رفتن اروپا برای من هم یه پالتوی خیلی قشنگ آورده بود ، تو کار های خونه هم نمی گذاره دست از سیاه به سفید بزنه ،
 وقتی هم که حامله بود دیگه هیچی ، اینقدر بهش می رسید حالا هم که بچه اشون به دنیا اومده تا پوشک بچه رو هم این عوض میکنه ، آره شکر خدا خوشبخت شد بچه ام.

روزها گذشت می نویسم اما باور نمی کنم ، نمی خواهم باور کنم که رفت... وموقع رفتنش من در جایی دیگر غرق در دنیایی دیگر ؛ و هنگام رفتن به خانه ی جدید اما ابدیش شتابان به سویش ...ولی دریغ که لایق به التقائش نبودم !

و او رفت و من در حسرت اندوه آخرین دیدار که تمام محارمش بودند و من در راه

می نویسم به یاد خنده هایش ، سادگیش ، عطوفت و مهربانیش ، لطافتش ، صداقتش و تمام خوبیهایی که از او تا ابد جاودان می ماند ؛ جاودانتر از دعاهایش که بدرقه فرزندان و نوه هایش است.میراثی از این دعاها برای معدودی از ماست ... بلی!تسبیح و مهرهایش.

به خاطر دارم که هر وقت سلام گویان وارد می شدم ، مشغول زمزمه و تسبیح و ذکر بود ، با چهره ی خندان و صورت چروکیده و چای به دست می گفت ؛ «سلام.مجید..خوبی ننه؟»

آه!کی و کجا خواهم توانست درخشش چشمان نیلگونش را درک کنم ، وقتی چنین می گفت در آخرین دیدارم روی تختهای زرد بیمارستان ؛ «سلام..ننه!...خوش اومدی.....»....با آن حال........

خدایا در عجبم که چرا فرشته ای به دنیای آدمی فرستادی و با آمدنش پیش خودت قلب ما را به درد آوردی؟حتمآ فراقش ما را فراق رسد!

با شنیدن واژه ی ( مادر بزرگ ) به دنیای پر شر و شور کودکیم می روم و بر می گردم!

خانه ای بالا بلند در محله ای قدیمی با بافت گلی ساختمانی در ابتدای یک باغ کوچک ، برای بازیگوشیهای کودکانه  زیاد می رفتم ، ممکن نیست فراموش کنم ؛ کمدی که مخفیگاه  انواع لواشکها وشیرینیجات مختل بود و من برای پاتک دور از چشم آن نازنین سفر کرده چه نقشه هایی که نمی کشیدم!ولی حالا می فهمم دور از چشم فرشته ها هیچ کاری انجام شدنی نیست.

بی وفا می دانستی وقت خندیدن و گفتن داستانها و شعرهایت که جمع کردنشان دیوانی می شد ، قدر زیبا می شدی؟صورتی داشتی که هر چینش عالمی از تجربه ، که دنیا فرومایه و ما در اول پاک...ولی عده ای مثل دنیا می شوند و تو بر عکس این عده...

آری می نویسم در مذمت بی وفایی دنیا و رسمش!سخت است درک حکمت خالقش و در آخر ؛ می نویسم و می گریم در فراقت ،  دوست داشتنی جاودان!...

ایام هجرت ناباور است چون در این دخمه هنوز به دنبال کسی می گردم...که بگوید ، با پاهای دراز و دردکن و نگاهی معنی دار که به نظاره بنشیند.

من از تو ناصبورم ولی تو سنگ صبور بودی و خواهی بود....آری همه ی ما خاطره ایم و ناگذیر رهگذر این قافله ایم....

نميدانم نويسنده اين متن كيست.ولي انگشت روي دردبزرگي ازدردهاي اين جامعه گذاشته است

زمانی برای گاز گرفتن اسب ها مادرم  شصت ساله است. زن مهربانی است ، کمتر نق می زند  و سعی می کند مثبت باشد.  مادرم سرطان دارد،  اما در این مورد با کسی حرف نمی زند.  مادرم در مورد دردهایش زیاد حرف نمی زند مگر آنکه درد از حد بگذرد. چند وقت پیش اینجور شد.  حالش خوش نبود. اصرار کردم .مامان ؟ چی شده؟داستان ساده و دردناک بود. مادرم سوار یک سواری خطی از انقلاب به شهرک شده بود. وقتی نشسته یک زوج جوان  می آیند و می نشینند روی صندلی عقب.  مادرم پیاده نمی شود چون با خودش فکر می کند که  انسانیت حکم می کند که آنها توی سایه بشینند.  تمام راه مادر شصت ساله ی من زیر آفتاب تابستان می پزد اما خوشحال است که آن جوانها در سایه خوشند.  وقتی مادرم کمی جلوتر می خواهد پیاده شود مجبور است آن دو نفررا پیاده کند تا از تاکسی بیرون بیاید.  مرد جوان رو به مادر من کرده می گوید: واقعا از خودت خجالت باید بکشی که ما رو پیاده کردی تا خودت پیاده شی!  مادرم جا خورده. گفته پسرم، من جای مادر تو هستم، این چه لحنی است؟  جوان گفته برو بابا ! سوار شده و در را شترق بسته و تاکسی حرکت کرده.  مادرم ناراحت  شده بود، با غم این را تعریف می کرد. باورم نمی شود….تهرانی که من ترک کردم این جوری نبود. *** خواهرم دو ماه است برگشته تهران برای تعطیلات تابستانی.  دیشب توی اسکایپ حرف می زدیم. پرسیدم اوضاع چطوره؟ گفت افتضاح. افتضاح. مردم خیلی بد شده اند.  تهرانی که ما ترک کردیم اینجوری نبود.  مردم توی روز روشن  به هم فحش می دهند، عصبی اند ؛  بعد قیافه اش جور عجیبی شد و گفت: بی ادب… بی ادب،چجوری بگم، مردم خیلی بی ادب شدن! *** میام توی وبلاگ. می بینم  باز غوغا شده… چند تا آدم خوب به هم حرفهای بد زده اند. ......... را به هم حواله کرده اند.  پدر و مادر هم را نواخته اند..   آنها را می شناسم ، شهادت می دهم که آدمهای خوبی هستند. مانده ام که این همه حرف بد را از کجایشان در آورده اند.. از خودم می پرسم این همه خشونت چرا؟  واقعا این همه حرف بد برای گفتن یک نظر لازم است؟  یاد قیافه ی خواهرم می افتم وقتی می گفت بی ادب شده اند… بی  ادب ! *** یک ضرب المثل قدیمی آلمانی می گوید:  گاری که سر بالا می رود ، اسب ها همديگر را گاز می گیرند این واقعیت با اینکه نباید باشد ،هست وقتی اوضاع سخت می شود اسب هایی که یک گاری را می کشند  به جای آنکه به یکدیگر کمک کنند تا بار را با هم به دوش بکشند همدیگر رو گاز می گیرند این کمکی به اوضاع نمی کند. اما اسب ها این را نمی بینند؛ چرا …نمی دانم.  آنقدر می دانم که آنهایی که برای نابودی این گاری نقشه کشیده اند  از دیدن اسب هایی که به جای دیدن اشتراک های بی نهایتشان  همدیگر را گاز می گیرند، خیلی خوشحال می شوند.